Kan dat: een minder geslaagd park?

Dit keer een blog over een niet zo geslaagde groene openbare ruimte. Over een buurtpark zonder uitstraling, waar zelfs onze hond niet naartoe wil…

Het is echt waar, onze teckel  heeft een hekel aan het park in onze buurt, het Groenhovenpark. Het is zo erg dat als ze merkt dat we ernaartoe lopen, ze niet verder wil.  Soms til ik haar op en wandel ik een stukje met haar op de arm, terwijl ze lijdzaam wegkijkt – de oren slap langs haar kop (teckels zijn drama queens!). Logisch dat we een wandeling in het park van ons dagelijkse uitlaatlijstje hebben geschrapt.

Voor zover ik weet heeft  er zich nooit iets vervelends voorgedaan. Of zou ze voelen dat ik het park eigenlijk ook niet zo leuk vindt? Een vreemde gedachte wellicht.  Maar het is wel waar: ik vind mijn buurtpark geen fijne plek. Het is niet mooi, niet bijzonder, het is net te klein en het mist uitstraling.  Zeker,  er zijn dagen en periodes dat het wel aardig is. Op een winterse dag bijvoorbeeld, als het heeft gesneeuwd. Of in het voorjaar, als de bomen in blad komen en de eerste echte koekoeksbloemen in bloei staan.

In het kader van mijn studie Tuin- en Landschapsinrichting heb ik een paar jaar geleden, 2012, uitgezocht wat er mis zou kunnen zijn met het Groenhovenpark. Hiervoor heb je allerlei modellen en theorieën, aan de hand waarvan je een analyse over een (groene) openbare ruimte kunt opstellen.  Ik kwam tot de volgende ‘minpunten’ van het park:

‘… de ligging van het Groenhovenpark aan de rand van de wijk Bloemendaal, daar waar de meeste gebruikersgroepen vandaan komen, is wat afgelegen. Daarnaast is de zichtbaarheid vanaf de wegen eromheen slecht. Door het ontbreken van wegwijzers blijft het park voor vele potentiële gebruikers een geheim. Er zijn geen directe omwonenden, waardoor sociale controle beperkt is. Het park ontbeert voorzieningen als bankjes, prullenbakken en picknicktafels. Het ontbreken van een beheerplan heeft ertoe geleid dat het groenbeeld van het park wat rommelig en eentonig is en ecologisch niet zo interessant is als beoogd bij de aanleg.’

Daarbij waren ten tijde van het onderzoek de meeste paden in het park aangelegd met houtsnippers. Na een regenbui waren ze nauwelijks te belopen. En het miste een prettig, open kort gemaaid grasveld dat uitnodigde om er op te gaan zitten als de zon schijnt.  Het park was, zo concludeerde ik, geen fijne plek.

Lees hier het rapport>>

Ik heb mijn rapport destijds opgestuurd naar de gemeente Gouda maar het is vast ergens in een la beland. Het opknappen van het Groenhovenpark zal geen hoge prioriteit hebben gehad. Of wellicht waren ze het niet eens met mijn conclusies.  In de afgelopen 5 jaar zijn er overigens wel wat verbeteringen doorgevoerd,  zoals het vervangen van de houtsnippers op een aantal paden door gravel. Daarnaast is er  een paar jaar geleden een omheinde natuurlijke speeltuin aangelegd. Deze trekt veel bezoekers en dat brengt in dit deel van het park wat leven in de brouwerij. Maar voor de rest heeft het park ook vijf jaar later voor mij en zeker voor onze teckel maar weinig te bieden.  Een rare ervaring.

 

Bewaren

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s